Jacques Duckert, geboren op 25 april 1923, had een nomadische inslag. Hij verhuisde heel vaak, soms zelfs binnen dezelfde plaats. Maar overal wist hij vriendschapsnetwerken op te bouwen en hij onderhield die altijd via brieven en bezoekjes.

Hij ontmoette zijn vrouw, Margrit, in het Emmaus Instituut. In Caux gaven zij concreet invulling aan hun geloofsverbintenis met Moral Re-Armament/Initiative of Change. Zij hielpen mee om een hotel om te vormen tot een verblijfplaats en conferentiecentrum. Jacques is van opleiding meubelmaker en heeft zijn vakkennis ten dienste gesteld van zijn engagement. Om gezondheidsredenen moesten ze verhuizen naar Biel, waar hij uiteindelijk de oorzaak van zijn pijnaanvallen ontdekte...

Het overlijden van zijn vrouw in Biel was een zware klap, enkele jaren later gevolgd door het overlijden van hun zoon, Jean-Marc. Na een periode in Bussigny kwam hij dichter bij zijn dochter, Jenny-Anne, te wonen door naar L’Auberson te verhuizen. Er ontstond een nieuw netwerk, in de parochie en in het café ‘Contact’. Overal schonk hij zijn vriendschap. Tijdens zijn uitvaartdienst prees de predikant zijn simultaanvertalingen in de kerk voor asielzoekers in de regio.

Jacques Duckert was ook een man met vele talenten. In de beginjaren van Caux stak hij veel tijd en energie in het tot stand brengen van een functionele ontmoetingsplaats. Het doel was om het voormalige ‘Caux-Palace’ om te vormen tot een plek waar een nieuw Europa kon worden opgebouwd, waar mensen die vijanden waren elkaar konden ontmoeten, zich konden verzoenen en een nieuwe start konden maken.

Een van zijn belangrijkste taken was het opzetten van een economaat en een moderne keuken die in staat was om de duizenden deelnemers uit de hele wereld te voeden. De grootste uitdaging was het verkrijgen van voedsel toen er in 1946 nog rantsoenering van kracht was. Er moesten leveranciers in de omgeving worden gevonden die de benodigde grote hoeveelheden voedsel konden leveren. 

Gedurende meerdere decennia wijdde Jacques zich, samen met zijn vrouw Margrit, aan deze taak, samen met een hele groep mannen en vrouwen uit de hele wereld.

Jacques leed aan zeer pijnlijke migraineaanvallen, maar ondanks dit alles was hij altijd opgewekt en verloor hij nooit zijn gevoel voor humor.