Ze was een prominente figuur geworden op de conferenties in Caux. Iedereen kende haar als ‘de groentendame’. Lucette had een ongelooflijk vermogen om vriendschap te sluiten met mensen uit alle lagen van de bevolking en van alle continenten, zelfs als ze hun taal niet sprak. Voor velen was het helpen in het groenteteam tijdens hun verblijf in Caux minstens zo belangrijk als het bijwonen van bijeenkomsten. Ze heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten op het leven van veel mensen die ze ontmoette. 

Lucette was een geweldige en trouwe vriendin. Zij en haar overleden echtgenoot, Robert, waren het zout der aarde. Ze was een toonbeeld van eenvoud, dienstbaarheid en toewijding aan Caux – een van de vele mensen die hebben bijgedragen aan het creëren van de geest van Caux. Haar werk bij ‘het groenteteam’ was van onschatbare waarde voor de optimale verwerking van groenten en fruit gedurende zoveel jaren. Even onschatbaar voor velen waren de hernieuwde redenen om te leven, door middel van praktische dienstbaarheid.

Ze was openhartig, helder en authentiek. Dit alles zorgde ervoor dat degenen die haar ontmoetten zich op hun gemak voelden en op hun beurt ook authentiek en echt konden zijn. Veel mensen deelden met haar een bepalend moment in hun leven. 

Ze moedigde anderen graag aan bij de uitdagingen van het leven. Haar inzicht, onderscheidingsvermogen en wijsheid maakten indruk op anderen en boden waardevolle steun. Tijdens vele gesprekken hielp ze mensen de juiste vragen te stellen en een ware dimensie van mededogen te betreden.

Ze was een trouwe vrouw, die een bescheiden, bijna onzichtbare taak op zich nam, maar die zo’n belangrijke rol speelde in de dagelijkse gang van zaken in het centrum. Ze deed dat met een glimlach, een sterke wil en een opgewekte houding waardoor mensen zich bij haar aangetrokken voelden. Er vonden zoveel belangrijke gesprekken plaats rond de grote tafel terwijl mensen wortels en uien schilden, appels klaarmaakten, sla wasten...

 Lucette had een lange en hechte band met Canada. In 1983-1984 bracht ze daar een jaar door, waarbij ze de mensen bezocht die ze in Caux had leren kennen. Ze keerde regelmatig terug, totdat ze niet meer in staat was om te reizen. Maar ze bleef Canadese vrienden bij haar thuis ontvangen. En tot enkele weken voor haar overlijden bleef ze trouw financiële steun verlenen aan de Quebecers die naar Caux kwamen om deel te nemen aan de internationale bijeenkomsten.