Rösli Flütsch (2 september 1918 – 5 juni 2008) oefende zich jarenlang in het luisteren naar Gods leiding, zelfs tot in de laatste dagen van haar leven. Dit kan ook gebed worden genoemd, als men het opvat als luisteren naar en praten met God. Misschien besteedde ze, naarmate ze ouder werd, zelfs nog meer tijd aan het gebed dan voorheen. Het was voor haar een bron van geestelijke vernieuwing, een bron van kracht. Door het gebed hield ze contact met haar familieleden, maar ook met vele vrienden die ver weg woonden. Ze had oprechte belangstelling voor mensen en was bezorgd om hen. Dit is het geheim van de vriendschap die ze ervoer en die haar leven vervulde.

Dit weerhield haar er niet van om soms heel direct te zijn tegenover haar vrienden. Ze hechtte bijzonder veel waarde aan oprechte eerlijkheid, zowel tegenover zichzelf als tegenover anderen. Ze deed zich nooit anders voor dan ze was, noch tegenover anderen, noch tegenover zichzelf. Bij haar wist men altijd waar men aan toe was en niemand werd gedwongen om de pijnlijke kunst van het doen alsof te beoefenen! (Ontleend aan de woorden van de predikant tijdens haar begrafenis.)