François Maunoir behoorde tot de generatie jonge Zwitsers die in 1946 gefascineerd waren door het spirituele avontuur van Caux. Hij voelde Gods roeping om Hem te dienen en zich met heel zijn hart in te zetten om de basis te leggen voor een nieuwe wereld.

In 1953 werd hij uitgenodigd naar Brazilië te komen. Vanaf dat moment had Latijns-Amerika voor altijd een plekje in zijn hart. Ondertussen was hij in 1958 in Parijs getrouwd met Nicole Koechlin, die zich niet realiseerde dat ze niet alleen met een man trouwde, maar met een heel continent. Naast Brazilië brachten ze drie decennia door in Argentinië en Uruguay, en later in Chili en Midden-Amerika. Het was niet eenvoudig om de kiemen van Morele Herbewapening te zaaien in een tijd die gekenmerkt werd door militaire dictaturen en burgeroorlogen. François had levendige herinneringen aan de weken die hij in Bolivia doorbracht met de Japanse studentengroep en hun voorstelling ‘De Tijger’: ze werden gegijzeld door mijnwerkers die protesteerden tegen de gevolgen van de globalisering.

In 1980 keerden François en Nicole terug naar Genève, waar ze zich vanaf dat moment om gezondheidsredenen vestigden. Maar François’ betrokkenheid bij Latijns-Amerika bleef onverminderd groot. Jaar na jaar stelde hij een Spaanse versie samen van het oktobernummer van het tijdschrift ‘Changer’, waarin verslag werd gedaan van wat er tijdens de zomer in Caux gebeurde, aangevuld met een of twee speciale pagina’s over Latijns-Amerika. Deze uitgave deed wonderen voor de ongeveer 2000 mensen die het ontvingen. François was ook een van degenen die samenwerkte met Bill Jaeger en zijn ‘ILO-team’ in het intensieve netwerk dat mogelijk werd gemaakt door de jaarlijkse conferenties in Genève in juni. Hij had hechte vriendschappen opgebouwd met Latijns-Amerikaanse diplomaten in Genève.