Deze pagina is automatisch vertaald.
In Thalwil hebben we afscheid genomen van onze vriendin Dora Milt, die op 25 augustus jongstleden op 80-jarige leeftijd na een langdurige ziekte is overleden. Dorli, zoals wij haar noemden, was er klaar voor om te heengaan: ze had haar begrafenisdienst voorbereid, de adressen waren in orde, en ze had enkele aantekeningen over haar leven opgeschreven die de jonge Duitse predikant van de gemeente kon gebruiken.
„Heer, leer mij Uw wegen bewandelen, dan zal ik de weg van Uw waarheid volgen; maak mijn hart ontvankelijk voor de eerbied voor Uw naam“ (Psalm 86, vers 11): dit vers, dat ze bij haar confirmatie had ontvangen, kreeg voor Dorli een steeds diepere betekenis; ze had in haar laatste schooljaren besloten haar leven zonder God te leiden. Als jonge onderwijzeres zonder geloof, maar altijd op zoek naar een diepere zin in het leven, werd ze in 1936 uitgenodigd voor een bijeenkomst van de Oxford-groepen. „Aan het einde van die bijeenkomst“, schrijft ze, „begeleidde een collega me te voet over de berg; ik knielde samen met haar neer en vertrouwde mijn leven aan God toe; dat was mijn eerste gebed sinds jaren.“
In 1946 gaf Dorli haar beroep en haar appartement op en sloot zich aan bij een grote groep Zwitsers en Zwitserse vrouwen die zich wilden inzetten voor een morele en spirituele herbewapening in Europa. Dit op de realiteit gerichte werk sloot aan bij haar visie op de verhouding tussen christenen en moslims. Charis Waddy schrijft: „Onze gastheren waren mensen uit dit land; we woonden bij hen en brachten hen de boodschap van hoop en vernieuwing waarvoor we ons al vanaf onze jeugd hadden ingezet.
Toen ze de zeventig bereikte, voelde Dorli dat ze na al die jaren van reizen weer een vaste basis nodig had. Dat was niet gemakkelijk. Na een lange periode van onzekerheid bood een oude schoolvriend haar een charmant appartementje aan in zijn flatgebouw. Dorli voelde zich daar op haar gemak; ze ontmoette er oude en nieuwe vrienden en bracht er haar laatste jaren vrij rustig door, met een verbazingwekkende innerlijke vrijheid.
Dorli was sportief en vooral een gepassioneerde skiër; ze was niet sentimenteel; ze had een hekel aan opschepperij, maar blonk uit in het schrijven van brieven: aan hoeveel vrienden, dichtbij of ver weg, hebben haar brieven, geschreven in haar mooie, regelmatige handschrift, geen vreugde geschonken? We zullen haar met dankbaarheid gedenken.
Français
