This page has been automatically translated.
Fiona werd op 1 januari 1932 geboren in Harare, Zimbabwe en woonde de eerste jaren van haar leven in lemen hutten in de Afrikaanse bush terwijl haar vader hun eerste echte huis bouwde. Haar vader, de latere 7e hertog van Montrose, was de zoon van een van de belangrijkste Schotse families, maar ook een avonturier met een levenslange liefde voor Afrika. Haar ouders gingen echter uit elkaar toen ze net vijf jaar oud was en haar moeder, Isobel, keerde terug naar Schotland. Er was een tekort aan geld op
en Isobel vond werk bij het Scottish Garden Scheme.
Tijdens de oorlog vroegen Fiona's grootouders de familie te verhuizen naar hun landgoed aan de oevers van Loch Lomond - weg van de bombardementen op Schotse steden. Het huis en kasteel werden gebruikt als militair hospitaal en basis voor artsen. Aan het einde van de oorlog, in 1946, werd Fiona's moeder met haar twee kinderen uitgenodigd om naar Caux te komen. Het was net gevestigd als een wereldconferentiecentrum in Zwitserland. In een boek dat ze later over haar moeder schreef, 'Facing the Wind', sprak Fiona over deze tijd als een transformerende ervaring voor haar - getuige zijn van de eerste ontmoetingen tussen Fransen en Duitsers na de verschrikkingen van de oorlog en, in het bijzonder, het idee dat de manier waarop een persoonlijk leven geleefd werd, effect kon hebben op het leven van je natie. Fiona schrijft hoe ze begon te luisteren naar Gods leiding en haar leven begon te bekijken in het licht van Christus' normen van absolute eerlijkheid, zuiverheid, onbaatzuchtigheid en liefde. Het was een beslissing die haar in latere jaren ook hielp om vrij te worden van de bitterheid die ze tegenover haar vader koesterde.
In 1949 besloot Fiona, zeventien jaar oud, dat Caux haar de kans bood om iets te doen wat de moeite waard was. Ze werd uitgenodigd om in de keukens te komen werken en raakte geïntrigeerd door het idee van koken als een belangrijke en natuurlijke manier om voor mensen te zorgen. Kate Cross, een opmerkelijke Canadese, die aan het hoofd stond van de koks, sprak over hoe Christus maaltijden gebruikte om genezing te brengen. Zij geloofde dat maaltijden de sfeer moesten scheppen waarin mensen vrij en open met elkaar konden praten. Al snel bereidde Fiona de lunch of het diner voor wel duizend mensen tegelijk. In een later boek dat ze publiceerde, 'The Castle Kitchen - Recipes and Reminiscences from Brodick Castle to Bangalore' schrijft ze: "Het was het begin van werk dat me in de volgende 15 jaar voordat ik trouwde naar Duitsland, Zweden, Groot-Brittannië, de Verenigde Staten, India en Afrika bracht, heel vaak koken, hoewel ik soms, als afwisseling, backstage werkte bij theaterproducties. De keuken leek me echter altijd terug te trekken. Niet iedereen begreep waar ik mee bezig was, maar ik wist zeker dat dit was wat ik wilde doen. En,
als ik terugkijk op veertig jaar, ben ik meer dan ooit blij dat ik die beslissing heb genomen." (p.76)
In 1966 trouwde Fiona met Peter Hannon. Haar vader, die lid was van het Hogerhuis, maakte in die tijd ook deel uit van het kabinet in Rhodesië. Als ondertekenaar van de Unilaterale Onafhankelijkheidsverklaring van Groot-Brittannië mocht hij niet naar Groot-Brittannië terugkeren en kon hij het huwelijk niet bijwonen. Fiona's huwelijk bracht haar eerst naar Noord-Ierland en later, met haar familie, naar Zuid-Afrika.
Fiona en Peter zetten hun leven samen in om te proberen de kloof tussen de gemeenschappen te overbruggen. Samen probeerden ze de pijn van de geschiedenis in zowel Ierland als Zuid-Afrika te begrijpen en reikten ze bewust de hand aan mensen met een heel andere achtergrond dan die van henzelf om te proberen hun gevoelens te begrijpen en te leven op een manier die de pijn en bitterheid in anderen beantwoordde en zo te proberen een andere weg voorwaarts te vinden.
door Catherine Boobbyer en Veronica Barke
